Anorexia

ik vraag me wel eens af hoe het leven zonder jou zal zijn.

Zou ik het kunnen?

Durf ik het aan?

Ik heb altijd met je geruzied...ik haatte je...ik hield van je...voelde me veilig...maar zo alleen.

En als een loverboy pakte je alles van me af.

Gaf me eerst het gevoel dat ik bijzonder was...dat ik iets waard was.

Later waren het steeds meer jij en ik... en de famillie op afstand...vrienden ...school......

En steeds minder kon ik zonder je......en deed dingen die ik zelf niet wilde.

Omdat ik je zo vertrouwde.

Het was alleen nog jij en ik.......en het was heel donker en chaotisch

Tot de wereld ingreep.

En wat ik dacht dat het antwoord was, bleek oplichterij

En nu, na een lang gevecht.

Besef ik dat iets of iemand die er altijd voor je is of je altijd welkom heet....niet altijd het beste met je voorheeft.

En ik ben nu heel ver bij je weg....maar ik weet dat hoever ik ook van je vandaan loop.

Ik altijd de weg terug zal kunnen vinden.

En juist DAT is zo moeilijk....

Want als je weet dat er iets bekends is in een onveilige wereld...is het zo moeilijk om er niet heen te gaan.

Dat is vele malen moeilijker dan wanneer je niet eens weet dat dat “iets” er is.

En daarom

Respect voor een ieder die deze strijd aangaat, aanging of aan zal moeten gaan.

Geef niet op.

Er is hulp als je er voor open staat.

robin